De Ingehouden Liefde

Hoe komen we hierbij, hebben we het van een van onze ouders overgenomen? Zijn we hierin loyaal aan iemand anders?

Mag je hart zover open gaan?

En als we het wel doen, wat gebeurt er dan? Waar zijn we bang voor? Worden we overspoeld door onze eigen liefde? Of zijn we bang voor een liefdevolle reactie van de ander? Zijn we bang om verkeerd begrepen te worden?

Dat ingeslikte complimentje. De onuitgesproken waardering.

Onverwachte zachtheid en compassie die plots in je omhoog komen.

Je hart wordt geraakt en je zag het niet aankomen.

Een kind kijkt naar je en geeft je een stralende lach... mag je vanuit jouw onschuld terug lachen en zo een verbinding aangaan, zonder dat er iets tussen zit?

Mág je zoveel houden van mensen om je heen?

Ben ik te kwetsbaar?

Ben ik te afhankelijk?

Denkt de ander straks misschien dat ik iets van hem wil?

Zou het beeld wat de ander van mij heeft wel hetzelfde blijven, niet ineens veranderen?

Wacht niet tot iemand anders je uitnodigt om te delen.

Deel. Zonder verwachting.

Word ik misschien verkeerd begrepen?

Verberg je kindness niet.

Je simpele ongeforceerde zachte glimlach doet wonderen.

Kom ik misschien onprofessioneel over?

Mag je authentiek aardig zijn van jezelf? Zonder de angst om jezelf te verliezen?

Hoe vaak wachten we met het uitspreken van onze meest liefdevolle en waarderende erkende woorden tot dat iemand levenloos voor ons ligt?

Zo'n 25 jaar geleden deed ik een groepstherapie waarin we een psychodrama van onze eigen uitvaart mochten ondergaan. Èchte uitvaartspeeches van je familie; ouders, broers, zussen, je beste vrienden. Iedereen die je zelf uitkoos, vroeg of ze deze brief voor jou wilden schrijven en die impliciet bereid was om dat proces met jou ook aan te gaan. Een brief in een gesloten enveloppe die pas geopend wordt tijdens de uitvaartceremonie, door de briefdrager.

Voor het psychodrama werd je opgebaard, geschminkt. Bleek en in je mooiste kleren. Tussen de bloemen. Zo lag je een paar uur, stil, terwijl je draaiboek werd uitgevoerd. Omdat je lichaam meedoet en zich aanpast aan het proces, daalt je lichaamstemperatuur ook echt. En je voelt koud aan voor de mensen die afscheid van je komen nemen met een laatste groet. De teksten worden voorgedragen door mensen uit de groep die je zelf uitkoos. Het raakt wat aan systemisch werk, weet ik nu.

Terwijl de brieven worden voorgelezen, kun je de gesproken woorden binnen laten komen.

Ik had vijf brieven en die heb ik nog altijd bewaard, my treasure. In de loop van de jaren heb ik ze nog een paar keer terug gelezen. Als ik voelde dat ik er behoefte aan had, behoefte aan zielenvoeding, aan het opnieuw herinneren van de betekenis van het leven. En iedere keer stroomden de tranen, de liefde opnieuw. Ik ben me bewust van wat ik die mensen toen gevraagd heb, heb het daar met hun nog vaker over gehad.

Misschien uit angst dat het niet ontvangen kon worden, maar waar je jezelf mee tekort doet.

Je doet jezelf tekort.

Liefdevolle bewegingen die je nog af te maken hebt.

Hoeveel liefde verloren gaat.

Is er misschien een liefdevolle beweging die je nog af te maken hebt?

Hoeveel mensen hebben nooit in hun leven de woorden 'ik hou van jou' naar iemand uitgesproken, of zelfs gehoord van je eigen ouders?

Mag je hart overstromen, overstromen van geluk, nieuwe pieken en kwetsbaarheden bereiken?

Mag je hart even de leiding nemen en kun je volgen naar het onbekende?

Wat zou er gebeuren als wij, precies in deze tijd, niet meer in zouden houden en onze onbaatzuchtige liefde vol de wereld in laten stromen?

— Remko Leeuw