De Gouden Generatie

De Gouden Generatie

Keer op keer worden nog nieuwe ontdekkingen gedaan over hoe verslavend social media, gaming en mobieltjes met internet eigenlijk zijn voor ons. Waarschijnlijk worden de gevolgen van die verslaving in de komende 20 jaar pas écht goed zichtbaar. Zowel in het gedrag van onze kinderen, misschien zelfs kleinkinderen, als weerspiegeld in onze buitenwereld. Denk aan concentratieproblemen, verslaving, angststoornissen, contactstoornissen en depressies. En daarnaast zijn er natuurlijk ook nog lichamelijke klachten, zoals RSI, houdingproblemen en verslechterde ogen. Kinderen zijn angstiger geworden om iemand aan te spreken of op te bellen. Een vriend, familie, een vriendin. 'Ik stuur wel ff een appje, da's gemakkelijker'. Het schijnt dat het tegenwoordig door jongeren vaker zelfs als lomp wordt gezien als je iemand niet eerst een berichtje stuurt voordat je die persoon opbelt.

Contact

Ondertussen wordt het echte contact afgevlakt en steeds meer gemeden. Het directe contact voelt steeds vaker als té dichtbij, onveilig of zelfs bedreigend. Terwijl een belangrijk stuk levensgeluk juist te vinden is in het persoonlijke contact en de echte verbinding met anderen. In het gezien worden en gevoeld worden. In het in verbinding gaan en het voelen van een ander mens. In het voelen van dat contact met jou doet. Deze verbinding helpt ook bij het leren verhouden ten opzichte van anderen en zo voor jezelf fijne en gezonde relaties te ontwikkelen. Geven en nemen, met wederzijdse gezonde grenzen. Grenzen die voortkomen vanuit je gevoel en de verbinding met jezelf en met de ander.

Het maken van verbindingen is echter wel iets wat een kind echt moet leren en dus aangeleerd moet krijgen, in contact met de omgeving. Maar wie dragen nou eigenlijk deze kennis en wie kán deze nog overdragen?

Tijdperken

Er is één generatie die de wereld bewust heeft ervaren zónder internet, maar die ook het tijdperk mét internet kent: 'De Gouden Generatie'. De enige generatie die beide tijdperken heeft beleefd. De generatie, die nu ongeveer tussen 40-60 jaar oud is, heeft die de hele ontwikkeling meegemaakt; de introductie van internet, met Hyves, Second Life, Youtube, Facebook, Insta, tot nu met Chat GPT, AI en de datacenters van nu. Maar zij kennen óók het buiten spelen. Klimmen, hutten bouwen. Knikkeren. Tikkertje en stoepkrijten. Elastieken. Pijltjes blazen. Belletje trekken. Offline fun.

Ook het bellen met een vaste lijn. Als iemand je nodig had, kon je bellen vanuit huis of werk en als diegene er niet was, dan kon er een boodschap achtergelaten worden. Mondeling en soms op een briefje. En miste je dan dat briefje, omdat je het niet had zien liggen, ja goed, dan was dat zo. Dan belde je later gewoon nog een keer. De verwachting over hoe snel je iemand te pakken kon krijgen en hoe snel iemand zou reageren, daar lag veel minder druk op.

Ik weet nog goed dat ik mijn eerste mobieltje kreeg van mijn beste vriend. Ik vond het niet zo nodig maar hij vond dat wel handig, zodat hij mij gemakkelijker en sneller kon bereiken. Vanaf dat moment liep ik met een Nokia op zak. Prepaid, betalen per minuut en per sms.

Internet

Ná de Gouden generatie, kwamen een generatie die is opgegroeid in de wereld mét internet. Zij die de wereld niet anders kennen. Een tijdperk waarin de eindeloze mogelijkheden van het internet nog verder ontdekt, ontwikkeld en opgerekt konden worden. Sky was the limit! En je kon toch echt niet door het leven gaan zonder internet, laat staan zonder mobieltje. Met ouders die, zich niet bewust zijnde van hun verslaving, op een dag tientallen keren op hun laptop, nu mobieltje, keken; het meest verslavende apparaat ooit ontworpen. Het leven begon zich door de generaties heen meer en meer online af te spelen. En hoe vind je daarin een balans, een gezonde verhouding? Daar waren geen heldere of eenduidige richtlijnen vanuit gezondheidsoogpunt voor. Dat mochten en dat moest die generatie zelf uitzoeken en ondervinden.

Hierna kwam nóg een generatie, waarbij de gevolgen van internetgebruik en online gebruiksgedrag al (veel) zichtbaarder werden. Een generatie die in het nog verder doorontwikkelde internet ook zelf haar weg mocht vinden; in de wereld van eindeloze apps en van games, speciaal ontwikkeld om je zo lang mogelijk te laten spelen en zo verslaafd mogelijk te maken. Als een jacht op onze tijd en aandacht. Weet jij eigenlijk hoeveel schermtijd je kind per dag online doorbrengt?

Social media

Onlangs werd er in Amerika een boetesom betaald aan slachtoffers van socialmediaverslaving, wat aantoonde dat socialmediabedrijven zich opzettelijk schuldig hebben gemaakt aan het bewust stimuleren van online verslaving. Als wij onze kinderen echter anders hun socialmediagedrag willen begeleiden, zullen we echter ook naar ons eigen online gedrag moeten kijken. Je kunt een kind niet vragen om met iets op een bepaalde manier om te gaan of in te veranderen, als we het zelf niet voorleven. Daar zijn kinderen namelijk gevoelig voor, en terecht. We dienen hierin authentiek te zijn. Het vraagt dus allereerst om ons eigen gedrag onder de loep te nemen en onze verantwoordelijkheid daarvoor op te pakken. Om te gaan staan in deze verantwoordelijkheid, voor onszelf en voor onze kinderen.

Tijdens onze generatie is er iets ontworpen en het is aan ons om dit in betere banen te leiden. Voor onze kinderen. Want denk je eens in: er komt nóg een generatie na onze kinderen, die de verleiding van online zijn nóg weer meer meekrijgt. En daarna weer een generatie. En nóg dan een... Probeer je eens voor te stellen wat er voor gedrag gezaaid is en hoe dat in de generaties doorwerkt.

De sleutel

Wij zijn echter degenen die óók nog de kennis in zich dragen over het offline aanwezig zijn in je leven. De sleutelgeneratie aan wie het is om de andere generaties te helpen en hier naar de weg te tonen.

Wij hebben goud in handen. Het goud voor de andere generaties. Ook die nog gaan komen, want het werkt door. Geen generatie die zo goed weet hoe beide soorten levens, offline en online, eruit zien, en die de verstoringen kan zien van het online leven.

Laten we een voorbeeld zijn en onze tijd niet weggeven. Laten we onze rol als mentor opnemen en onze verantwoordelijkheid hierin serieus nemen. En laten we vooral daarnaast kinderen ook daadwerkelijk een waardevol en betekenisvol offline leven bieden. Een leven met zingeving dat opgewassen is tegen de online verslaving met haar dopamine en waarin het échte contact centraal staat. Een leven met vertragen, met échte voelbare en volledige aandacht. De natuur en het buitenleven kunnen hier ongetwijfeld een belangrijke rol in spelen.

AI

AI is daar ook en tegelijkertijd nog maar in opkomst. De verleiding om werk te laten schrijven en uitvoeren door AI is groot. Waarom tijd en energie steken in iets als het ook gemakkelijker en sneller kan, door het zo uit te besteden? Zeker in een weinig inspirerend schoolsysteem als het onze. Ondertussen wordt de creatieve geest beroofd van haar inspiratie en gaat het inspiratiekanaal meer en meer dicht. Terwijl dit júist een cruciale periode is om dit kanaal te ontwikkelen en te cultiveren.

Wie gaat onze kinderen bijbrengen hoe dat ze goed om kunnen gaan met AI? School? Leg daar maar niet te veel hoop in. Scholen zijn vooral gericht op prestaties en resultaten. De sociale druk van vrienden en leeftijdgenoten maken dat kinderen erbij willen horen, dat ze over dingen mee kunnen praten en dus liever zo weinig mogelijk missen. Ook geen nieuwe online ontwikkelingen zoals AI. Wat er eerder voor pleit om meer online te zijn dan minder. Want ga als eenling maar eens tegen die stroom inroeien. Daar heb je anderen bij nodig. Welk kind of puber heeft er tegenwoordig nou geen fear of missing out?

Wij zijn het

Wij zijn echter de generatie die het vaak nog kan voelen of iets AI of met Chat GPT gemaakt is. Wij zijn de brug. Wij kennen het leven dat langzamer voelde en dat langzamer wás. De tijd dat het leven echter voelde. De wereld waarin er nog meer gezonde begrenzingen waren. Je moest brieven schrijven. Je moest wachten. Gesprekken waren langzamer en meer betekenisvol. Er was meer tijd. Meer momenten en plekken van stilte. Van contact, van voelen. Als je iemand ontmoette, dan kon je daar volledig bij aanwezig zijn. Vandaag de dag zijn we verbonden met iedereen, maar zelden nog bij iemand volledig aanwezig.

Wij zijn het. Wij mogen het doen. Wij mogen de generaties hierin meenemen en helpen herinneren. De weg laten zien naar de waarde van het aardse, de waarde van de natuur. Naar aarding, naar gronding. Naar de waarde van het voelen en het èchte contact. Naar de waarde van ons oorspronkelijke lichaam. Van het hoofd, terug naar het hart.

We are the ones we've been waiting for 🔥

— Remko Leeuw